كه زيباست تشبيه مينمودم.اما لحظه ای بعد افسرده

 و سرافكنده ميشدم زيرا اين زيبايی هاست كه شبيه

 تواند.تو خود الهه زيبايی هستي.

خواستم ترا به ماه تشبيه كنم اما جز رنگ مهتابيت

 چيزی در آن نيافتم .ميخواستم شايد معجزه ای شود

 و تو در كنارم بيايی .ميخواستم كه روبرويم بنشينی

 و من خود را در چشمان آسمانی و لبان نيم شكفته ات

 تماشا كنم و نفس گرمت را ببويم.

افسوس كه تو اشكها و حسرت های مرا نمی بينی

.نمی بينی كه در خنده های من آهنگهای ناله پنهان است.

اكنون تو ای جان شيرين .بيا بنشين تا بگويم كه

 امروز ديگر وقت اعتراف رسيده است .وقت آن

 رسيده كه بدانی تو روح منی و حقيقت من هستي.

چنانچه يك گل احتياج به آفتاب دارد منهم برای زنده

 بودن به عشق تو محتاجم، تا اشعه آفتاب اميد بخش

 حزن و افسردگيم را پايان دهد و اين قلب شكسته ام

 به اميد تو، به اميد ديدار تو، به اميد عشق تو،

 به اميد وصال تو، بار ديگر حركت از سر گيرد و

 به ادامه حيات اميدوار سازد .

برای من كور بودن و نديدن آفتاب سهل است .اما

 دور بودن و تو را نديدن را نميتوانم تحمل كنم

.تو آن چشمه ای  كه ميتوانی مرا با بوسه ات عمر

 دوباره دهی فراموش مكن كه جز تو من كسی را ندارم

.و به غير از تو به مهر ديگری پايبند نيستم .

اكنون همه چيز جز نگاه تو از ياد برده ام.